Join MultiplyOpen a Free ShopSign InHelp
MultiplyLogo
SEARCH
Blog EntryJul 3, '11 11:42 PM
for everyone
Ngiti by Ronnie Liang - playing over the kapitbahay :] brings back memories, again... ... ...

umuulan na naman??? ay ang sarap talagang matulog... bad trip... may homework pa naman si Rachel... tsk... tsk...


Blog EntryJul 3, '11 4:58 AM
for everyone

On this same day last year, July 2 2010, God has blessed my life with an unexpected person. Indeed he came to me as a surprise. It was such a fairy tale experience that came true. I suppose on this day thru God's infinite mercy was telling me, "My child in this lifetime I also wanted you to feel happy, to feel how it is like, to feel how it is to be loved and cared of by someone, something that is genuine, from the bottom of his heart, something grand, to experience such a wonderful feeling even for a short period of time."  The Lord was just about right. I am truly grateful for the gift that on this day last year he made me feel very special by blessing me with him. I can never dismiss the fact that it was real, that I was loved. It was pure bliss.

 

The experience was different compared to the few past that I have had. We were together almost everyday of our blessed lives. It was a sharing of life. He doesn't need material things from me, all that he cares about was how much I loved him. In return there was nothing more that I can give as it seemed he had everything provided for. All that I could give in appreciation of his love was to take care of him and to be as faithful for all that I could. I have never lacked so much sleep in my life during those times. Yet I would still feel great because he took my stress away. He was my refuge. He was my love.

 

We would spend hours together looking at the clear vast sky dawned by the stars, dreaming of forever, talking of a future acceptance, of many years of togetherness. I recall we were counting the weeks back to how closer we were to our Anniversary. And that is today. We were wishing of years and not months. I will never live to forget the moments we once shared. I am thankful that when he chose to risk and try loving and finding out how it is on the other side of the world he chose me. I know that I am exceptional to him. I am unique. Of all the people that may come into his life, that he may choose to love then and now and in the days to come, I will stand out. I am the ONE. I know he won't forget.

 

It was a fairy tale.

 

It was full of uncertainty, he pleaded assurance. He made promises which he cannot keep. As they say, it only takes a boy to make promises but it only takes a man to fulfill those.

 

Due to circumstances the wonderful relationship has to end. We parted ways. He chose his parents' joy over his personal happiness. I understood that pain. Even I would opt for the greater pleasure of my parents knowing that making them happy will be a blessing for me in the days to come. Though I understood, it was tragic for me. It was such grueling pain to let go someone I love, someone who made me feel so special, he was simply the best I ever had.

 

The pain made me forget how loved and blessed I am to begin with. That this relationship was simply an icing on top of the cake that I already have. That without this icing the cake was still so grand and tasteful that I already have all that I could ask for. Yes, there is nothing more that I could ask for. And these times were a reality check of who was supporting me to carry on.

 

October 25 2010, the day after my birthday and few days after arriving from Singapore, we started getting close again. Seeing each other, bonding moments, talking. For two weeks we were trying to be friends. It was not successful. He slipped away. Day after Christmas of 2010 we were together again. Again, that was just it. And finally Summer of this year we have been going out again. This time it was different. I have to give up. We cannot be friends. It took a lot of courage to make that final say. I have to think of the better. We are simply not meant for each other. His generation and definition of a relationship is different from mine. Our worlds are separate entities. His family values and up bringing is totally off from mine. [I believe this was one of the reasons why he loved me - he found the love he was eager to have from me.]

 

Letting go and moving on is not an easy task. It is not something that I can fast track. I learned that I should not be pushing myself too hard to move on because this only aggravates how I feel. I know that it will come. It may not be now but I know for sure that it will be soon. If moving on for me is taking too long then this brings me into a better position knowing who I am. This is such a positive trait knowing that I have truly loved and gave my best in every relationship that I was into. Who would not want a person like that? I have come to terms with life. I learned to accept the fact that we are no longer together and we cannot bring the past back. I have learned even more that it was just the happy memories gone by; that not for long these happy moments will be back in HIS infinite goodness and mercy. I have to trust. I have to hold on. If he does come in my journey of life then Thank You Lord. If he doesn't then still I am grateful. For these experiences are priceless as these make me a better person. Who am I?

 

This is such an experience really worth sharing. After all the pain God has showered me with more blessings than I could ever imagine. I have travelled locally and internationally with family and friends. I gained more friends. I joined Aegis PeopleSupport April of this year as their Quality Manager (they welcomed me wholeheartedly and is taking good care of me). The best of my career does not end as I prepare to meet a new challenge with HP Asia Pacific (HK) by August of this year as a Customer Project/Program Manager III (Supplier Quality Manager).

 

I would like to acknowledge the Lord today for making me this strong. For bringing me this far. For blessing me so much that I could share. I am so grateful that whoever I am today is not just because of this experience but it was all because of HIM.


Blog EntryOct 4, '10 7:00 AM
for everyone

HELLO Blog!

It's wonderful to be back!

Na miss kita Blog ko.

Short na hair ko Blog... Alam mo Blog kahit na patuloy ko pa rin nilalabanan ang battle ko may masasaya din namang moments..

Basta Blog dyan ka lang ha..

Di mo ako iiwan di ba?

Yehey!


Blog EntryAug 21, '10 9:37 PM
for everyone

Di ko alam kun pano ko sisimulan. Kahit kelan si BLOG talaga lagi kong kasama.

I am in deep pain again. AGAIN. Yes, AGAIN. Lagi na lang bang ganito? Ang saya ng simula. Tragic ang ending. Di ko na alam kun sisisihin ko ba ang sarili ko sa nangyari, sa paglayo nya or gumagawa lang sya ng problema lalo given na ganito ang sitwasyon naming. Hindi lang ba nya tlaga alam na ang gagawin nya? Pero tama si Nica. Walang reassurance, walang effort sa part nya. Ang taong tunay na in lovekahit anong gender or age ay gagawa ng paraan para mag meet kayo halfway. Tama din yata ulet si Nica, na naisip ko na rin although hindi tugma sa mga moments na kinakausap nya ako pag nagkikita kami, that he is ambivalent, passive-aggressive. Di sila makipag break ng derechuhan o harapan. Instead, they will neglect and ignore and take you for granted until mapuno ka at ikaw ang makipag break. Walang consistency. Minsan anjan sya. Minsan wala.

Nakaka bwisit nga balikan yung huling text nya sakin na na-save ko. “Di kita matiis mahal talaga kita bhie. Solid na to.” Ano to??? Ibinalik ko nga sa kanya ang text nay an! Solid na panloloko yata ibig sabihin nyan. Grabe. Sobrang ang sakit balikan yung mga text nun OK pa kami. Kahit nun hindi na. Nakakapagtaka na kaya nyang gawin sakin to. Di ko lubos maisip na how come yung isang tao sobrang mahal ka tapos sa isang iglap mawawala bigla at kaya nyang masaktan ka. San na napunta yung mga sinasabi nya dati? Yung mga pangako nya? Shet sya! Ayoko na balikan pa.

Ano nga ba ang nangyari at nagkakaganito ako ngayon?

Sa previous blogs mababasa mo na akala ko eh magiging okay na kami. Di ko rin naman sya kinulit sa text kase exams week nya. So pagdating ng Friday di ko matiis sinimulan ko na syang i-contact ulet kasi di naman sya nagkukusa eh. Samantalang kinakausap na naman nya ako. Binabati na nya ako. Lumalapit na sya. Nakikipagbiruan. So ayun, lumipas ang buong Friday night naka 3 very long text messages siguro ako nun pero hindi sya nag reply. Hapon pa lang nun alam ko nang wala na syang klase I was trying to catch his attention already. Pa ring (missed call). Send ako ng text na empty lang. Deadma pa rin.

Umuwi ako ng maaga ng Sat from work. Battle mode na ako. I flooded him with text. Sinasabi ko talaga sa kanya lahat. Gusto ko kasi makapag usap na kami ng maayos, ng personal para once and for all maintindihan ko na sya at alam ko naman ang mga balak nya, nagiging reaction nya, lahat. Sabi nya din naman kasi gusto nya maging masaya kami ulet eh. Ako rin. Gusto ko na okay kami. Masaya kami. Pero ano? Wala. Hindi pa rin sya nag re-reply at sagot sa call ko. This time tinatawagan ko na talaga sya. Matyaga ako eh. Wala pa akong tulog nun kasi kakauwi ko lang from work. Nahihilo na ako. Ang sama ng loob ko sa nangyayari. Lahat na siguro sinabi ko pero wala. Ang sabi nya last week gagawa sya ng paraan para makalabas naman kami at baka kahapon nga yun. Di ko naman inaasahan masyado pero I was trying to persuade him na may paraan. Kaya naman talaga eh kun may will.

Walang humpay ang text ko. Walang sagot. Gusto ko ng magpahinga. Lumipas ang mga 2 oras siguro niloadan ko pa kase baka wala lang load. Walang pag asa. Nag off pa ng cellphone nya.

Nakita ko syang umuwi. Kanina pa pala nasa labas. Galing daw sa bilyaran. Nagmamadaling umuwi para sumabay sa lakad ng pamilya. Umalis. Wala na. Patay na.

Wala na akong nagawa pa.

May galit na sa puso ko.

Bumili ng beer. Walang humpay na yosi.

Sa wakas nag reply na rin si Nica. Tinawagan ko sya. Dun bumuhos ang luha ko. Sobrang iyak. Naalala ko yung huling iyak ko na ganito that was when we were breaking up on a Saturday evening. I was with Dan. I called him kasi na move talaga ako sa sinasabi nya nuon. I was skeptic. I was cynic. Pero ang sabi nya kasi hindi sya magpa-pramis na pagdating ng panahon magiging kami ulet. Gagawin nya raw talaga. Hintayin na lang muna naming yung “right time.”

Thank you din kay Rose (Scout) kasi nagkausap din kami after ng call ko with Nica. May pinagdadaana din sya. Pero yung kanya mas malupet. Four years. After 4 years! OMG! Hindi ko kaya yata yan! Pero yun naman kase may 3rd party. May problema. May dahil kumbaga para magalit. Etong sa amin, WALA.

On a brighter side OKAY na rin naman to. Magaral na lang muna sya. Wala naman siguro syang dahilan para hindi ako mahalin. Minahal naman nya siguro ako. Andyan lang naman sya. Pag natatanong naman sya sagot nya mahal nya ako. Wala nga lang kasiguruhan. Napaka uncertain ng future. Pangit din naman umasa kase baka umasa ka sa wala.  Pero maganda din naman umasa, malay natin gawin nya nga talaga diba? The thing is sa kanya nakasalalay yung future ng relationship. Sabagay may part din naman ako ditto kun makakapghintay din ako. Kaso wala naman kaming commitment na “Oh sige mag hintayan tayo.”

Gusto kong maging very positive about this. Kasi wala naman talaga kaming problema sa isa’t isa maliban sa dinalang pagsubok nitong fuckin’ driver nila na tsismoso kase! May araw ka rin! Mamamatay ka rin! Gago ka!

Sana bumalik sya. Sana maulit muli. Sana bumilis pa ang pag daan ng panahon. Sana pwede na. Sana maging kami ulet.Puro sana. Taena. Tinotopak na naman ako. Puro kase SANA. Sana kinausap mo na lang ako. Sana naging matured ka ulet magisip. Sana pinanindigan mo naman ang pinasok mong relasyon.

Parang ayoko na tigilan to. Umaapaw ang thoughts ko. Hindi kakayanin ni BLOG!


Blog EntryAug 20, '10 1:10 AM
for everyone

Last night sinadya kong sumunod sa "secret shop" at magpa kyut. Pero syempre dedma kunyari. Pagdating ko tinawag nya akong "aport" (tropa). Nagtanong ng oras sa tropa nya. Dinedma ko lang yung pagtatanong kasi ang dami namang pwede sumagot eh. Narinig ko syang tinawag akong "bhie" ulet. Pampakilig siguro. Pero kunyari wala akong narinig, hahaha. Pero sinagot ko pa rin yung oras. 7:47. Pa-yosi daw sya. Inabot ko ang kaha ng yosi ko. Sabay talikod sa kanya. Inabot nya sa balikat ko ang yosi. Ipinatong nya sa balikat ko. Habang humihithit ng usok nagtitinginan lang kami. Di ko alam kun nangungusap ang aming mga mata. Wala akong maramdaman. Hanggang nagpaalam na sya sa tropa nya. Di ko sya tinitingnan ng deretso. Pero kita ko sa peripheral vision ko na mga 3 times syang tumingin sakin na para bang gusto nyang magpaalam din sakin at tawagin ako kase di ako tumitingin sa kanya...

Hay, hirap... Ngayon na-tetense ako kasi di ko alam kun pano yung approach para magkasama kami this weekend. I am hopeful. I am positive. I can wait pa naman eh. Sa lagay ngayon mukhang umo-okay na kami. Sana patuloy na to. Sana ibalik na namin ang pagtetext. Hinihintay ko lang na sya mauna. 5 days of not texting. This is a sacrifice for me.


Blog EntryAug 19, '10 7:25 AM
for everyone

heto lang eh kun maaalala ko pa sharply.. here it goes.

Tuesday - I pulled her sister for a short talk kasi nakakainis na, nakakagalit, may exam sya kinabukasan pero maghapon syang naka tambay. Nakaka bwisit kase ganun lang ang makikita ko kapalit ng winasak naming relasyon at ng lahat ng pighati na pinagdadaanan ko. Taena di ba! Gago. Lumapit sya samin ng Ate nya at nagtanong kung bakit. Ang sabi ko lang "sana mag aral ka ng mabuti di ba..." Later on napatambay ako at andun sya. Pumasok sa bahay. Kinuha ang gitara. Nagsimulang tumugtog. As usual, peyborit nyang gitarahin ang kantang may lyrics na "minamahal kita, ba't di ka maniwala..." Di ko lang alam kung tama ako sa lyrics na yan. Lumipas pa ang ilang saglit ay It Might Be You naman ang ginigitara. Ay ang sarap. Para akong hinaharana kasi paminsan minsan ay tumitingin naman sya sakin. Nakakakilig di ba? Ito ang nag udyok sakin na ibigay na sa kanya yung book na nabili ko nun magkita kami ni Nica over the weekend. Inabot ko ito sa kanya. Sabi ko para sa best friend ko. Dinedma nya. Wala kahit na Thank You. Pero after some time tiningnan naman nya yung cover ng book. Dito nagtatapos ang yugtong ito.

Wednesday - inusisa ko sa Ate nya kun ano ang ginawa sa book. Itinago lang daw sa kabinet nya kasi di naman ito mahilig magbasa. Okay. So at least itinago di ba. Masaya na rin ako. Yung move nya lang kahapon is a big change na. Habang naglalaro sya ng basketball hinuhuli ko ang atensyon nya. Sabi ko isnabero ang Bes ko. Inulit ko. Sabi nya naglalaro daw kasi sya. Sabi ko "Ay galit ang Bes ko..." Mataray eh... ilang saglit pa sa kalagitnaan ng game tumingin sya sakin sabay ngiti at kibit ng kilay. Okay na rin. Sabi ko nga sa sarili ko, kun sino yung taong nanakit sayo, sya rin ang papawi nito (may assumption na mahal mo yung tao kase kun kaaway mo talaga ito i think this won't apply, hahaha). Pagkatapos ng laro niyaya nya ang tropa nya sa "secret shop." Nagsabi ako na gusto kong sumama. Nun una di nya ako pinapansin pa. Hanggang sabi nya "sige tara sama ka." Dun kami ulet nagusap. Nakikipagbiruan pa sya. Ngakukwento na. It seems okay na. Nagsisimula ng bumalik sa dati.

Di na ako sumunod pa sa kanila nun lumipat sila ng pwesto. Napapaisip na ako. Ayoko ng tumambay pa kasama ng tropa nya. Ayoko ng sumama kase may tropa sya. Tumuloy ako sa playground ng magisa at dun nag muni muni. Napapaisip ako. Di nga kami bagay. Ewan ko sa kanya kun ano pa ang merong nalalabi para sa akin sa puso nya. Wala akong alam. Kami pa pero wala na akong alam sa nararamdaman nya.

Para akong nakalutang na hindi ko maintidihan. Di ko rin naman na sya maintindihan sa mga moves nya kase nag stop na rin sya mag communicate kun bakit ganun ang behavior nya or treatment nya sakin. Am lost. Di ko na nga alam kun magtitiwala pa rin ba ako kun wala naman na akong pinanghahawakan pa. Mahirap.

Sana maging maayos na ang lahat. Sana lumipas na ang mga isyu. Sana maibalik ng muli yung nakaraan kase ang sarap mag mahal. Ang saya. Sana. Puro sana.

Mahal na mahal pa rin kita.


Blog EntryAug 15, '10 11:02 AM
for everyone

via SMS - i'm back.. I love you

via SMS - Di kita matiis mahal talaga kita. Solid na to.

At Bonifacio High Street with Nica in the afternoon. She gave me a gift (book) with the hopes of putting my life and relationship in "perspective."

Thanks a lot sis. I appreciate all the love.


Blog EntryAug 10, '10 10:03 AM
for everyone

masaya ang gabing ito. di man kami nagkausap sa text buong araw pero nagkita naman kami nun tumambay ako sa labas kasama ang ate nya habang sya ay nag gigitara. wari ko ba'y ako'y hinaharana nya sapagkat sya'y nagpaparinig ng mga tugtugin na may kabuluhan para sa amin sabay titig pa..

nagkakwentuhan din kami ng ate nya dapit hapon at nakwento nito na nangungulila rin sa akin ang aking minamahal. si pag-ibig daw ay nagsabi na ako'y kanyang pinagmamasdan kagabi at nais sanang samahan sa aking pagiisa. di raw sya sanay na nakikitang ako'y magisa dahil lagi kaming magkasama sa tuwing ako'y nasa labas at naglalakad.

bhie, ako'y lubos na nangungulila din sa'yo. mahal na mahal kita.


Blog EntryAug 6, '10 10:25 AM
for everyone
Today (this afternoon) is but another lowlight in my life (lovelife). I/We am/are going thru another challenge. You all have been witnesses of how happy I am to be inlove and be loved by someone. Yet recently we are being torn apart. Being separated from each other. How will this love survive? How will this love last? How much should it take for me to be happy? I am full of questions right now. I can't seem to understand why this world has to be so cruel to someone like me when I have been trying my best to be the most loving person this world could ever be proud of. How do I last this day without your love?  

Blog EntryAug 4, '10 9:26 AM
for everyone

bhie

thanks for the time

I won't last a day without your love.


Blog EntryAug 2, '10 9:22 AM
for everyone
finally, the day has come... done with the monthsary on the day itself... but will be celebrating for real this weekend... Love you bhie... Looking forward to more months of the years that is about to come.

Blog EntryAug 1, '10 10:01 AM
for everyone
From The Fort. Met with Sis Nica. Pagod all day. Relieving naman pagdating sa bahay kase magkasama kami ni bhie. Masaya. Monthsary bukas.

Blog EntryJul 31, '10 10:33 AM
for everyone

Kala ko talaga kanina mag gi-give-up na si bhie. Ninerbyos ako na bibitaw na sya... Kawawa naman sya... Nahihirapan... Ramdam ko sa pananahimik nya... Nakikita ko sa mga mata nya...

Ang dami kasing asungot sa paligid! mga inggitero/a, tsismoso/a, pakialamero/a. mamatay na kayong lahat...

pwede patahimikin nyo na kami kasi masaya naman kami eh... pwede maging masaya na rin lang kayo sa mga buhay nyo? pwede? lubayan nyo na kami... pwede? manahimik na lang, pwede? pwede bang "no comment" na lang?

Lagi na lang ba ganito???

Pwede, ako naman?


Blog EntryJul 28, '10 7:21 AM
for everyone

Bhie was here as soon as he arrived home. We spent time having a snack on our rooftop. Then he left to accompany his sister... Gusto nya gumala muna...

Antok na ulet... Waiting for bhie to go home... I created an FB account because of bhie... We are now connected- discreetly.

Going back to rest coz he will be back home soon...


Blog EntryJul 17, '10 3:04 PM
for everyone

Picked-up bhie after work and went to Ever Gotesco Commonwealth to watch his sister's Center for Pop Mall Tour. Tired. But what's "tired" when you are with the one you love right? Was with his family during the affair. Had dinner together before going home. Happy. We spent time together still after arriving.

Some missives; take-aways...

On the way home I was complaining that he was dull and he wasn't the usual him when we are together. I got really worried and scared. Upon reaching home he texted me right away saying sorry coz he was just tired and that it wasn't the usual him. "mahal na mahal kita I love you very much. Sana maintindihan mo. Wag ka magtampo. Ayoko magalit ka sakin." How relieving and heart warming... Natakot din daw sya kaya nag text agad at lumabas...

"gusto ko talaga kasama kita kung pwede lang ako matulog dyan, dyan talaga ako matutulog..."

"basta bhie wag kang magalala mahal na mahal din kita; hinding hindi kita lolokohin"

"geh na bhie slip na ko i love u vry much muahh :-* ;-)"


Blog EntryJul 16, '10 6:26 AM
for everyone

Life is beautiful.

To be betrayed by a very close friend is a different story.

Today, let me share with you how beautiful life is and how serene it is to be with someone who loves you more than you could ever have imagined in your life. Today marks but one of those many days to come where love is overwhelming. Today we celebrate life again, one of the many to come.

How do I reckon this unfathomable love?

Looking at the past it is with great joy that I share this life with you. One that has come as a blessing. The surreal complexities of love.

I have always believed that there is hope. Now I become a living testament that waiting does bear fruit and that love comes at the most unexpected time, at the most unexpected moment, with the most unexpected person. I found mine. Or should I say we found ours? Never did it cross my mind that he was just there all this time. And I can't stand a day out of his range's love... I am well taken care of...

Today as well bears relief that he is doing his best for me and for us...

What more could I have asked for?


Blog EntryJul 9, '10 4:30 AM
for everyone

Papipiliin kita.

Kun ikaw ay ako sino ang mas gugustuhin mo? Yung bata o yung nakatatanda (sa bata)?

Hindi naman siguro masamang magmahal ng mas bata kesa sayo (sabihin na nating - bata). Bakit ko nga naman hindi pipiliing magmahal ng mas bata kesa sakin kung mas nararamdaman ko naman ngayon na may nagpapahalaga sa akin, may nakakaalala, hindi sumasakit ang ulo ko, wala akong pinagdadaanang mga problema, sakit sa ulo at ang walang pakundangang paghingi ng kun anu-ano?

Bakit nga ba ako mangangamba kun dama ko naman sa bawat yakap at halik nya ang inaalay nyang pagmamahal? Bakit nga ba ako magdadalawang isip pa kun sabi nga naman nya ay mahal na mahal din nya ako? Kun sa bawat sandali na magkasama kami ay masaya kami bakit hindi nga, di ba? At sa tuwina ay mami-miss namin ang isa't-isa, why not di ba?

Kun titingnan natin ang nakaraan lagi kong sinasabi sa sarili ko at sa mga kaibigan ko na bakit ka pa magmamahal ng isang lalake kun sa bawat araw na lang na ginawa ng Dyos ay nagaalala ka, nagiisip ka, masakit ang ulo, hindi ka makatulog, masama ang loob mo, maiiyak ka, and on top of all these hihingian ka pa??? Gaano ba ka fair ang buhay? Nag boyfriend ka pa, di ba, kun gayan din lang naman. Nag boyfriend ka pa kun di mo naman dama na may BF ka pala...

Siguro ngayon OO hindi kagandahang tingnan kasi mas matanda naman ako ng di hamak sa kanya. May edad na ako. Bata sya. Pero darating din naman ang panahon na wala na itong saysay (kun aabot kami sa ganon).

Minsan nga natanong ko sa kanya kun bakit ako pa? Naisip namin kahit paano matured din kasi sya magisip. Siguro mas gusto nya yung mas may edad na sa kanya kasi nga naman mas may halaga sa buhay ang isang matinong relasyon kesa sa puppy love, kesa sa infatuation. Masaya kase magkasundo kami sa isang bagay- ang maniwala na may Karma. Ayaw naming lokohin ang aming mga sarili, ayaw din naman naming lokohin ang isa't-isa. Baka nga naman daw bumalik sa amin ito. At bakit nga naman kami babalik sa nakaraan kun parehas naman kaming nasaktan at naloko ng aming mga minamahal dati?

Masaya... July 2... One week na...

Mamaya pa sya darating. Sigurado ako, pagdating nya ulet pupunta sya kaagad dito sa akin para magkasama kami at makapag kwentuhan. Madalas wala naman kaming magawa kundi ang mahiga na lang at yakapin ang isa't-isa. Madalas ganun lang. Pahinga.... Ang mahalaga- masaya. Masaya yung nadarama mo na mahal ka ng yumayakap sayo at totoo sya. Masaya... Masarap ang magmahal. Mas masarap pa kesa sa banyagang tsokolate.

Kaibigan, hayaan mo, makikilala mo rin sya pagdating ng panahon. Sa ngayon hindi pa siguro. Sabi ko nga sa kanya, sana nakakalabas na kami. Sana hinog na ang panahon. Sabi nya isang taon na lang ang hihintayin namin. Sana kami pa pagdating ng panahon na yon. Malaya na kaming makakapamasyal.

Sana mas bumilis pa ang takbo ng panahon. Sana walang magbago masyado sa kanya at sa buhay ko upang umagos lang ang buhay ng kasama ko sya, tulad nung mga nakaraang araw.

Balikan natin ang tanong - kanino ka? Pili na?

-bhie-


Blog EntryJul 6, '10 3:36 AM
for everyone

Today, I found myself immersed with watching You Tube videos by Juana Change. I am sharing this with you.

Mae Paner has been starring in short polotical satires and was last seen during NoyNoy's Inauguration.


Blog EntryJun 4, '10 1:41 AM
for everyone

May 29 Saturday was a rest day. So I had the time to sleep and jam with folks from around the corner. Na meet ko si Joseph, brother ni JP (beki from Cainta). What a small world. Nakakatawa talaga. I also took the chance to catch up with Mark (MJ Pineda) after a long slumber of not really talking and texing. Matagal na sya bumalik dito ulet sa RSG pero di lang kami nagpapansinan. Or to say, hindi nya ako pinapansin. Di lang kami naguusap. Nagkalabuan lang. That Saturday night we were back talking to each other and catching up on what happened and what we might have missed with each other. Unknowingly disperas pala ng birthday ni Mark. Mark has been my long time crush and am really infatuated with him. Albeit, in love. We strolled to Antipolo. Overlooking (daw). We were both amazed with our companionship that night. Amazing. Sa dami daw ng nagyaya sa kanya para sa birthday nyan e kami ang magkasama. Hanggang sa birthday nya mismo kinabukasan, Sunday.  We are still together. We may be going thru rough times at some moments, some days. I may have spilled tears yesterday. All is but part of life. And nothing is resolved with not talking. Communication as I told him is always the key (to success). My only painpoint with Mark is his inconsistency. Pag magkasama kami he is super sweet, caring, showy. The next day he shifts his gear. I really don't know… Am simply looking forward to a better us, together.

 

Sunday - Mark and I visited Egdar in Medical City. Haaayyy, ganon pa rin sya… Ang bunganga… Same old Edgar… Natuwa kakakuha ng pic ni Mark… We had dinner before going home.

 

It's a Friday. Pola's despedida tonight. CJ's birthday. Magkasama na naman kami mamaya ni Mark bhe ko. I will be out of office eh.


Blog EntryMay 16, '10 12:49 PM
for everyone

Ang init! Super!

Just got back from EVER Gotesco Ortigas (Pasig actually). Has the desktop tower fixed. Jay paid for it. We went to Ever to grab some food at about 2pm. A bit late in the afternoon already and I was starving. It's a Sunday so we have to leave and get something to eat.

Was reading the newspaper this morning and most of the pages were talking about the recent election  that was. On a page it was talking about the midnight appointments of PGMA.  It was excruciatingly annoying given that her willful and wishful thinking of holding on to power really irks my nerves. This bitch has been wanting power all the while and even after. I could have never imagined someone so thirsty for power. Damn! The newspaper has it that PGMA has called her party mates to a caucus after the election for her speakership.  What more can this troll ask for?!

Should Noynoy thru an Executive Order revoke appointments such as of the SC Chief Justice??

Should the plan of the PNP Dir Gen to resign when Noynoy holds office be admirable??

What would this new Noynoy government has in store for us??

 

Tubig pa nga! Mainit!


Pages:123456
© 2012 Multiply · English · About · Blog · Terms · Privacy · Corporate · Advertise · API · Help · Sitemap

Template design - Copyright © 2005 Sam Royama All rights reserved.